Irski plesovi u širem smislu se mogu podeliti na grupne i solo-plesove. Irski grupni plesovi se dalje mogu podeliti na céilí i set-plesove. Irski set i céilí plesovi se obično igraju u formacijama (setovima) parova, najčešće u kvadratima od po četiri para.

Irski grupni ples je živa tradicija, pa se širom irske plesne zajednice može naići na varijacije u različitim plesovima; na nekim mestima su plesovi namerno izmenjeni i smišljene su nove koreografije. Igranje irskog plesa u grupama može da se izvodi u obliku kvadrata, kruga ili linije, upotrebljavajući samo nekoliko jednostavnih koraka. Ovi plesovi su suštinski plesovi Irske.

Irski solo-ples se tradicionalno odnosi na step. Irski step, popularizovan 1994. godine putem svetski poznatog spektakla „Riverdance“, veoma je atraktivan zbog brzih pokreta nogu, pri čemu su telo i ruke potpuno mirni. Na takmičenjima su najzastupljeniji solo plesovi, mada mnogi step-plesači pri izvođenju i takmičenju koriste i tradicionalne set i céilí plesove. Glavne karakteristike solo-stepa su kontrolisan ali ne ukrućen gornji deo tela, prave ruke i brzi, odsečni pokreti nogu. Solo-plesove dalje delimo po ritmovima. Najčešći solo plesovi su reel-ovi (4/4), slip jig-ovi (12/8), heavy jig-ovi (3/4) i hornpipe-ovi (2/4).

Takođe i solo-plesovi imaju svoju set-varijantu. Set-plesovi u ovom smislu su plesovi tačno utvrđenog naziva, tačno utvrđenih koraka i uz tačno utvrđenu muziku. Mnogo ih je, ali najpoznatiji su svakako St. Patrick's Day, Blackbird, Garden of Daisies, Job of Journeywork i King of the Fairies.

Stil koji se obrađuje u solo plesovima podrazumeva jednostavnost i prirodnu gracioznost. Držanje tela bi trebalo da bude prirodno, uspravno i opušteno. Ruke i šake treba da stoje ravno uz bokove.

Mnogi su irski ples upoznali samo preko predstava kao što su Riverdance i Lord of the Dance, ne shvatajući pritom da su, gledajući step, videli samo jednu od formi irskog plesa. Težište u irskom plesu nije na solo nastupima. On je poput bogatog ćilima, protkanog solo-plesovima ali i grupnim plesnim formama, pa čak i valcerima i ostalim plesovima u paru, koje Irci igraju u oblicima koji reflektuju kulturno plesno nasleđe.

Tužno je kada pristalice ili oni koji se bave jednom ili drugom formom irskog plesa osećaju potrebu da smanje uticaj onog drugog oblika, zato što je „tuđ“, nije „autentičan“ ili „tradicionalan“. Ovo je naročito ovako u kontekstu irske kulture, koja je vekovima sistematski potiskivana i zabranjivana. Gotovo je čudesno što su ljudi uspeli toliko toga da rekonstruišu. Tragično je što tako malo toga predstavlja neprekinut kontinuitet. Od skoro 150 céilí i set plesova koji se i danas plešu, za samo četiri je potvrđeno da su neprekidno korišćeni kao društvena plesna forma u proteklom veku. Ipak, ovo ni u kom slučaju ne umanjuje ugled ili značaj ostalih plesova kao tradicionalnih.

Postoje dva različita načina da se istraže veze između različitih oblika irskog plesa: strukturno i istorijski. Strukturno se koreni irskog plesa mogu naći u stepu, dok sa istorijske tačke gledišta koreni leže u céilí-plesu. Bitno je istaći da detaljni opisi irskog plesa nisu pronađeni pre sredine devetnaestog veka, kao i da su svi oblici irskog plesa koji su danas poznati bili prisutni u dotadašnjoj kulturi. Čak i irske reči za ples, damhsa i rince, potiču od francuskog danse, odnosno engleskog rink (što znači "klizati na ledu"). Bilo kako bilo, osnovni obrisi njihovog porekla su poznati.

Ana Kotevski  +381 63 615 880 / E-mail: info@erinsfiddle.com

            

© 2015 Erin's Fiddle